Weer even alleen...

Aan alle goede dingen komt een eind. Afgelopen donderdag hebben we Pa en Ma Bel weer naar het vliegveld gebracht. Ze hebben een goede tijd hier gehad, maar alles was 'veel te kort'. Fijn dat ze hebben kunnen zien waarom wij het hier zo naar ons zin hebben, en dat we hier eigenlijk nog lang niet klaar zijn. Het heeft ons ook wel weer aan het denken gezet over ons verblijf hier. We willen nog steeds volgend jaar terug naar Nederland, maar het zal niet meevallen om alles hier achter te laten.
Maar zover zijn we gelukkig nog lang niet! Over twee weken is het Pasen. Naast de religieuze betekenis betekent het ook een lang weekend: tijd om er weer op uit te trekken dus. Wat we precies gaan doen weten we nog niet, maar het zal iets in de buurt zijn. Daarmee bedoelen we iets wat niet verder dan 3 uur rijden is, eigenlijk nog best wel ver dus.

De week erna komt een vriendin uit Nederland hierheen. Ze trekt een paar weken door Australië, en ze is een weekje hier. Leuk om mensen over de vloer te hebben!

Daarna wordt het weer even wat rustiger. Niet zo gek, er moet natuurlijk ook gewerkt worden ;-) Ik (Sander) heb nog genoeg te doen aan mijn project op het werk, wat voorspoedig verloopt. Een leuke bijkomstigheid is dat ik in april een presentatie mag doen voor de 'directors' in Amerika. Nee, helaas geen snoepreisje naar de US. Dat gaat tegenwoordig gewoon met een verrijdbare video- en geluidsinstallatie!

Bregje probeert nog steeds veel tijd in haar atelier te stoppen. Er komen weer een aantal kunst-prijzen aan, en ondertussen werkt ze aan een groot project voor zichzelf. Wat het precies is verklappen we nog niet, maar er komt een hoop papier mache bij kijken!

Tot horens.
Sander

Pa en Ma op vakantie

Pa en Ma Bel zitten inmiddels in Queensland! Afgelopen weekend ben ik (Sander) met ze naar Barrington Tops National Park geweest om de camper uit te proberen. Het was weer een erg mooi park, met mooie bomen, en veel 'wildlife'. De kangoeroes kwamen je eten haast van je bord halen! 's Avonds lekker bij het kampvuur gezeten en naar de huilende Dingo's geluisterd, en daarna naar bed. Pa en ma dus in de warme camper, en ik in de ijskoude tent. Met temperaturen rond het vriespunt was het geen pretje! De kou zorgde wel voor een schitterende mist (klik op de foto om hem uit te vergroten).

De camper beviel goed, en dus ging ik op zondag weer op huis aan, en zij door naar het noorden van New South Wales. Daar zouden ze een dag blijven, en dan vertrekken naar de kust van Queensland. Maar moeder natuur had iets anders in petto: een zware Cycloon, midden in het gebied waar ze naartoe wilden! De plannen zijn daarom wat gewijzigd: ze zitten nu in Emerald, 300 km landinwaarts, ver van de Cycloon (die overigens nooit aan land is gekomen, maar wel voor veel regen zorgde). Daar blijven ze een dag om naar edelstenen te zoeken (jawel!), en dan gaan ze weer naar de kust.

Ik had ze net aan de telefoon, en ze hebben het geweldig naar hun zin! Volgende week gaan Bregje en ik hen weer ophalen in Brisbane.

Sander

Ouders, Tasmanië en meer

2 weken geleden zijn Sanders ouders aangekomen in Australië. De reis is hen alles meegevallen, voornamelijk omdat ze een stop over hadden in Singapore. Ze zagen daar in het begin best tegenop, maar toen ze hier eenmaal aankwamen konden ze over niks anders praten. 'Veel te kort', vonden ze, en dat zal voor hun verdere verblijf hier ook wel gelden.

De eerste week hebben we hen wat rondgeleid door Sydney en onze omgeving. Vrijdagavond was de opening van Bregjes studio. Het was ontzettend druk, en veel van onze vrienden waren ook van de partij. Haar werk hing er mooi bij, en veel mensen toonden interesse. Nu maar hopen dat ze ook daadwerkelijk wat gaat verkopen.

De volgende ochtend moesten we op tijd al weer op, want we hadden een reis van een week gepland op Tasmanië. Rond het middaguur kwam ons vliegtuig aan in Hobart. Na een poosje door het centrum te hebben geslenterd gingen we door naar onze eerste overnachtingsplaats in Kingston. Dit was bij een neef van Sanders moeder. Tasmanië blijkt namelijk vol te zitten met familie, veel van hen heeft ze sinds hun vertrek in de jaren 50 niet meer gezien. De ontvangst was er niet minder om, en de hele vakantie door hebben we bij verschillende familieleden gelogeerd en gegeten. Heel bijzonder hoe je zonder iemand ooit ontmoet te hebben (in ons geval) toch een familieband kunt voelen! Op de foto de familie in Kingston
Maar we hebben niet alleen familie bezocht! Tasmanië is rijk aan geschiedenis en natuurschoon, en we hebben het er flink van genomen. We zijn praktisch het hele eiland rondgereden, en hebben veel mooie plekjes bekeken. Hieronder volgen een paar foto's.

In Hobart lag de Sea Shephard, een schip van een Greenpeace-achtige organisatie die hier veel in het nieuws is vanwege de walvisjacht. Bregje en ik kregen een rondleiding!
In het westen van Tasmanië hebben we een prachtige cruise gemaakt op een binnenmeer. We hebben een oud gevangeniseiland, een zalmkwekerij, en een stuk regenwoud bezocht.

Als was het zonnig weer, op de boot was het koud en winderig!

Later hebben we het Cradle Mountain national park bezocht. Sanders ouders hebben dapper meegeklommen!

Maandagavond laat kwamen we weer aan op Sydney airport. Sander moest 's morgens weer vroeg aan het werk, maar de rest kon gelukkig even op adem komen. Op het moment zijn Sanders ouders 3 dagen in de Blue Mountains (zonder ons dus), en zaterdag vertrekken ze met hun huurcamper naar Queensland. Daar gaan we hen over 2 weken weer ophalen in Brisbane. Best druk dus allemaal, maar ook wel heel leuk om hen weer te zien en rond te leiden hier!

Bosbranden en overstromingen

Zoals jullie in Nederland vast wel gehoord hebben, is Australië deze week getroffen door zware overstromingen en bosbranden.

De week begon met de overstromingen in noord Queensland. Zware regenval zorgde ervoor dat bijna een kwart van deze staat onder water kwam te staan. Gelukkig vielen er geen directe slachtoffers, maar er liggen veel gevaren op de loer: verkeersaders liggen onder water, krokodillen en slangen komen dicht bij huizen, en ziektes als Denge griep verspreiden zich snel. Om over de schade aan huizen, bedrijven, agrarische gebieden en natuurgebieden nog maar niet te spreken.

Maar de echte ramp kwam dit weekend pas. Na een week van hittegolven in de zuidelijke staten was alles gortdroog geworden. De ergste condities begonnen zaterdag, met temperaturen boven de 40 graden en een sterke wind: ideaal voor bosbranden. Een aantal bosbranden begon zaterdag al, maar zondag was het pas echt raak. Enorme gebieden zijn tot op de grond toe afgebrand. Terwijl ik dit schrijf berichten ze over bijna 70 doden, en meer dat 700 gebouwen afgebrand. Beide getallen zullen nog stijgen is de verwachting, omdat er veel plaatsen onbereikbaar zijn. Dit is de zwaarste bosbrand die Australië in decennia heeft gehad.

Al zitten wij in een relatief veilig gebied, toch kwam het voor ons gevoel best dichtbij. Vrijdag was er een bosbrand van 180 hectare zo'n 50 km ten noorden van ons. We konden dit goed zien, aangezien het zich aan de andere kant van het meer afspeelde waar wij aan wonen. Op de foto is het niet zo goed te zien, maar de lucht was raar grijs gekleurd.
Vandaag (zondag) woedt er een bosbrand op zo'n 40 km ten westen van ons, in Peats Ridge. Dit is een agrarisch gebied waar we verschillende keren doorheen gereden zijn.

Voor de duidelijkheid: waar wij wonen is het zeer onwaarschijnlijk dat het vuur bij ons komt. Er liggen grote open- en bebouwde gebieden tussen ons en de bossen.

Waar ik eigenlijk over had willen schrijven vandaag, is het feit dat Sanders ouders volgende week hierheen komen. Ze komen 6 weken naar Australië, en wij gaan verschillende trips met ze maken, waaronder naar Tasmanie. Daarover later meer dan maar.

Sander

Australia day update

Hallo allemaal,

Even een korte update tussendoor.

Sinds Jochem vertrokken is proberen we ons normale leven weer een beetje op te pakken.

Sander is weer druk aan het werk. Hij zit op het moment zonder baas, wat goede en minder goede kanten heeft. Verder is hij druk met de voorbereidingen voor het volgende grote bezoek (waarover binnenkort meer).

Bregje heeft het zo mogelijk nog drukker! Ze heeft deze week een van haar grote tekeningen professioneel in laten lijsten. Deze komt nu op haar atelier te hangen voor de gezamenlijke opening in februari. Vorige week had ze een kleine tentoonstelling in de buurt, en bij dezelfde galerie heeft ze een voorstel ingediend voor een grote tentoonstelling, met alleen werk van haarzelf. Hier zullen wel veel gegadigden voor zijn, maar niet geschoten...

Gelukkig is er ook tijd voor ontspanning. Maandag is het Australia Day, een soort van Koninginnedag. Dit is dus een lang weekend vrij, en Anna en Chris komen uit Sydney om van zon, zee en strand te genieten. Want warm is het zeker: het is al een tijdje boven de 30 graden, en het regent niet veel. Kunnen we in ieder geval zeggen dat we een hete aussie zomer hebben meegemaakt!

Tot de volgende post.

S&B

Op een kangoeroe eiland

Vroegah, toen ik, Sander, nog een klein ventje was, hadden we thuis een LP van Het Cocktailtrio. Hierop stond het nummer: Op een Kangoeroe Eiland. Het was een grappig liedje met het geluid van een springende kangoeroe erop. De tekst was wel een beetje flauw, maar ik kan me herinneren dat ik het fantastisch vond en dat ik de plaat grijs heb gedraaid.

Nu had ik laatst al eens ontdekt dat het nummer niet van Het Cocktailtrio is, maar van een Australische schrijver, Rolf Harris genaamd. Het heet in het Engels 'Tie me Kangaroo down, sport' (bindt m'n Kangoeroe vast, vriend), en gaat zogenaamd over een stervende boer die zijn vrienden vraagt om nog wat dingen voor hem te doen als hij er niet meer is. Het stamt uit 1957.

Wat ik nog niet wist, is dat Rolf Harris de 'uitvinder' is van het instrument wat dat springende geluid maakt: het wobble board (gewoon een plaat hardboard dat op de maat van de muziek heen en weer gewiebeld wordt). En wat nu zo leuk is: toen we vorige week in het Australian National Museum waren, hing daar 1 van zijn originele wobble boards! Ze zijn dus blijkbaar een belangrijk onderdeel van de Australische cultuur.


Helaas zijn er niet veel van zijn originele LP's meer over, en worden ze ook zelden meer gedraaid. Er zit namelijk een racistische tekst in:
Let me Abos go loose, Lou
Let me Abos go loose
They're of no further use, Lou
So let me Abos go loose.
Abos zijn aboriginals. Rolf heeft er zelf voor gezorgd dat de meeste platen uit roulatie werden genomen, en heeft in 2006 publiekelijk excuses aangeboden voor de tekst.

Ook op Youtube zijn geen opnames met de originele teksten meer te vinden, wel een aantal anderen. Een daarvan is deze, die hij samen met The Beatles (!) opnam tijdens zijn radio show bij de BBC die hij tot op de dag van vandaag nog maakt. Veel plezier!

Canberra

Oud en nieuw hebben we in Sydney gevierd. Gelukkig was het een stuk beter dan vorig jaar. Omdat we bij Anna bleven logeren hadden we met haar afgesproken. Om tien uur kwamen zij en Chris met een enorme hoeveelheid eten aan. Het was erg gezellig en het was twaalf uur voor we er erg in hadden.


Op nieuwjaars dag zijn we doorgereden naar Canberra. We stonden op een camping praktisch midden in de stad. Canberra is ongv. 50 jaar oud en volledig gepland. De wegen zijn breed en er is veel groen. Hier rechts zie je de as van Canberra. We staan hier op Parlement house en we kijken recht door de stad heen naar de war memorial. Er was ons verteld dat er niet veel te zien is maar we hebben ons goed vermaakt.

Parlement house


Australian museum


Jochem is zondag doorgereden naar Melbourne. Sander en ik hebben toen nog de gallery of Australia bekeken en de Portret gallery. Daar hadden we eigenlijk wat meer tijd voor nodig. Maar we komen er vast nog wel eens.